Kwento - May 3, 2006 - Until Present

Ito ang Kwento...
Tipong hindi pa nasisimulan tapos na.
Dala ng kamusmusan, panandalian, nagpupumilit magkunwari, masaya, malungkot.
May kwento nga ba? At kung meroon man... What's the point?
Oo meroong kwento. Kailangan ba may point ang pag ungkat sa mga ganitong kwento? Hindi ba pwedeng walang point para open ended ang storya? Ayaw mo ba ng never ending story? Sa bagay, mahirap nga iyon. Walang katapusang ganito. Kwento nga ba o laro? Marahil tayo ay mga laruan lamang at nilagay sa isang Polly Pocket na kung tawagin ay ay... pag iisipan ko na lang muna... binubuksan lamang isang beses sa isang taon. Minsan tinataktak ng nakasara para lang maramdaman na may mga laruan pa pala sa loob. Totoo nga bang may laruan o kathang isip lamang? Kung makakayanan lang nating hayaan itong maging open ended na kwento... Pero dahil sa Hollywood need for clarity and some sense of closure, hindi tayo mapalagay hangga't walang .
 

*Minsan

A Warm Cup

I nod looking at the way you hesitate to take my hand resting so near yours. I know you're already gone. I will make it easy for both of us. I tell myself. I will forget the feel of your hands on my skin. I will smile and tell you that I'm happy for you because that's what you want to hear and that is what I want to believe.I will not hope you will be back soon nor say that i wish was going with you. Instead, I will keep in mind that there is nothing between us anymore. It's just that the coffee is too warm and I am so cold.

Excerpts from A Warm Cup

*Minsan

January 22, 2007

11:37 to be precise 11:38 in a while

It's my day off tomorrow so I have all the time to waste. Time is gold as the cliche goes. Every minute.. second... counts..

1....2.... 3.........

Kung may log sheet lang siguro ang bawat araw.. oras.. minuto.. segundo.... ng ating buhay malalaman natin kung gaano natin nilustay ang ating mga kilos sa mga walang ka kwenta kwentang bagay.

PERO

naniniwala ako na ang mga walang ka kwentang kwentang bagay na iyon ay makabuluhan rin sa ating kabuoan.

Tila walang patutunguhan ang aking mga salita pero sa pag titig ko sa aking mga daliri na nag iintay ng utos para pumindot ng mga letra para makabuo ng salita para makabuo ng pangungusap at para makabuo ng ideya.... Napagtanto kong hindi ko na ata kelangan pang magsulat ng ga-litanya pang mga letrang hangin.. sapat ng aminin ko sa sarili ko kung asan ba talaga ako.. Naka upo man o nakatayo..
Pikit man o nakatungo.. Red o black..

Ako'y andito. Sa lugar na ito. sa oras na ito. sa sitwasyong ito. Dito ako. Alam ko na. Dati pa. Aray.

1....2....3.... 11:59

*Minsan